czwartek, 3 września 2015

Przygody Marty! :)


Bieganiem „zaraził” mnie Michał. A zaczęło się od jego zawodów… Jako kibic bardzo spodobała mi się atmosfera towarzysząca jego startom i emocje, które udzielały się wszystkim! Przed PZU Maratonem Warszawskim postanowiłam zapisać się na Bieg na piątkę, więc przed zawodami przebiegłam 6 km (po lasach i łąkach), żeby sprawdzić swoje możliwości. Wynik, jaki uzyskałam na biegu zmotywował mnie do biegania, choć dopiero po dobrych dwóch miesiącach (od grudnia zeszłego roku) zaczęliśmy z Michałem wspólne treningi. 
 
Warszawa zdobyta :)
W lutym wyjechaliśmy na obóz biegowy do Zakopanego. Tam dowiedziałam się sporo o technice biegania zarówno po asfalcie, jak i po górach :) 
 
Wszędzie pięknie, ale w górach najpiękniej!
Jedne z wielu zajęć w czasie obozu!
Ten obóz zweryfikował moje umiejętności, a już miesiąc później był mój pierwszy większy start – PZU Półmaraton Warszawski.

Marzec był dość ciężkim miesiącem pod każdym względem – studia, praca, obowiązki domowe. Nie mieliśmy za wiele czasu na treningi, a zawody zbliżały się wielkimi krokami. W konsekwencji stres, nieprzespane noce i ogólne zmęczenie spowodowały, że mój pierwszy start stał się moim największym koszmarem. Od rana czułam się fatalnie. Atmosfera zawodów sprawiła, że mój żołądek chwilowo się uspokoił, ale już przed samym startem poczułam się źle.

Przed startem z Wu z zaprzyjaźnionej drużyny Biegam bo mnie ludzkość wkurwia :D
Wystartowaliśmy później, żeby skorzystać z toalet, do których wcześniej były kilometrowe kolejki. Na początku zaczęliśmy wyprzedzać, ale zwolniliśmy, gdy słońce zaczęło dawać o sobie znać. Wtedy opadły pierwsze emocje i mój organizm kompletnie odmówił posłuszeństwa. Michał mnie cały czas motywował, a ja się nie odzywałam, ponieważ mnie mdliło. 
 
Zmęczenia nie widać, ale było...
Na punktach kontrolnych z trudem wypijałam wodę, a co dopiero żele, czy inne energetyczne specyfiki. W trakcie biegu kilka razy myślałam o rezygnacji, ale postanowiłam walczyć do końca. Myślę, że gdyby Michał nie był wtedy ze mną, nie ukończyłabym tych zawodów. Ostatnie 400 m przebiegliśmy za rękę! 
 
Za metą, z medalem na szyi, w objęciach Michała – po prostu się popłakałam.
Półmaraton dał mi nieźle w kość, a ukończenie go przyszło mi z ogromnym trudem (czas: 2:13). 


Następnym biegiem było 10 km w Żninie, do którego podeszłam z lekką rezerwą po złych wspomnieniach w Warszawie. Michał pobiegł swoim tempem, więc moim celem było dotrzeć jak najszybciej na metę, żeby za długo z Izą za mną nie czekali :) Było gorąco, a ja ciągle miałam w głowie półmaraton. Mimo to, bieg żniński ukończyłam w czasie 57 minut i moje morale trochę wzrosły. A medal za ukończenie biegu jest piękny!
Wszyscy z medalami :)
Do kolejnych zawodów miałam więcej czasu na przygotowania. Michał mimo moich sprzeciwów, zapisał mnie na ćwiartkę w Sierakowie, do której tak naprawdę zaczęłam się przygotowywać od października zeszłego roku. Wtedy rozpoczęłam moją naukę pływania kraulem. Początki były dość trudne, ponieważ kompletnie nie potrafiłam poradzić sobie z oddychaniem! Wiosną dołączyliśmy do barcińskiej sekcji triathlonowej, dzięki czemu uzyskaliśmy sporo cennych wskazówek, szczególnie odnośnie pływania. Zapisałam Izę na basen w Barcinie, więc w trakcie jej lekcji miałam czas, żeby trenować moje pływanie. Kiedy stwierdziłam, że pływam nieźle, Michał zabrał mnie nad jezioro, żebym mogła przed zawodami przekonać się, jak mniej więcej to będzie wyglądać. I dwa dni przed zawodami okazało się, że kraulem nie da się pływać w jeziorze, że mieszkają tam krokodyle i że na otwartej wodzie czuję klaustrofobiczny strach!! Dzień przed zawodami byłam tak zdenerwowana i rozkojarzona, że Michał stwierdził, że już mnie nie będzie zapisywać na żadne zawody.

Pocieszałam się tym, że do biegu i roweru czułam się przygotowana – limit czasu na rower i bieganie był jak dla mnie w zupełności osiągalny. Nawet na spokojnych treningach biegowych truchtałam szybciej, a na rowerze jeździliśmy zawsze znaczniej prędzej.
Lewitujący rower :D
W dzień zawodów, 15 minut przed startem Michała, stanęliśmy przed rozszalałym od wiatru jeziorem i trzęsąc się z zimna, bałam się panicznie wejść do wody. Michał wystartował, a ja miałam 30 minut na przygotowanie się. Przynajmniej 3 razy chciałam zrezygnować, ale w końcu weszłam do wody i powtarzałam sobie, że jeśli nie spróbuję, to nie dowiem się, czy dam radę.

Kiedy nadszedł mój czas, poczekałam aż wszystkie panie odpłyną i wtedy spokojnie zaczęłam płynąć. Bałam się przyspieszyć, żeby nie dopadł mnie atak paniki. Poza tym, nie chciałam nadwyrężyć nóg, bo czekało mnie 45 km roweru i 10,5 km biegu. Po drodze zaczepili mnie ratownicy, czy nie chciałabym zrezygnować, bo na łódce mają tylko jedną kobietę… To była ta sama pani, której życzyłam powodzenia przed startem :) Grzecznie podziękowałam i popłynęłam dalej. Po wyjściu z wody próbowałam się dowiedzieć, czy zmieściłam się w limicie, ale nikt nie potrafił mi pomóc. W końcu, w tych emocjach i adrenalinie pobiegłam dalej. Nagle poczułam, że ktoś mnie łapie za rękę i krzyczy, że biegnę w złą stronę. Po obraniu właściwego kierunku, odezwał się mój chip przy punkcie kontrolnym – plułam sobie w twarz za marnotrawstwo czasu, ale przestawiłam myślenie na przygotowanie do roweru.

W trakcie jazdy pogubiłam się w przerzutkach, więc jakieś 15 km jechałam z myślą, żeby dogonić Michała, aby mi pomógł. Po pierwszej pętli zaczęłam kombinować i spadł mi łańcuch. Zaliczyłam naprawę łańcucha i brudna od smaru wzięłam udział w sesji filmowej :) Na 35 km chcąc złapać banana, wyleciałam przez kierownicę, bo za mocno nacisnęłam przedni hamulec. Krzyknęłam przerażonym wolontariuszkom tylko: „Poproszę banana i jadę dalej”.

Odłożyłam szosę w strefie, która dzielnie zawisła w powietrzu i pobiegłam. Przypomniał mi się wtedy tekst Michała przed zawodami, że pierwszy raz widzi szosę, która wisi w strefie zmian nie dotykając ziemi kołem – uśmiechnęłam się do siebie i ruszyłam naprzód. Michał czekał na mnie ze swoim medalem i jak tylko mnie zobaczył krzyknął, żebym dużo piła i była ostrożna, bo trasa jest bardzo trudna i słońce mocno grzeje. Pobiegłam spokojnie i wyprzedziłam na trasie kilkanaście osób – nawet te, które mnie minęły, gdy naprawiałam łańcuch :)

Przed metą zrobiłam kilka pompek i wiedziałam, że to nie jest mój ostatni triathlon!
Spokojnie zmieściłam się w limicie (złamałam 4 godziny) i po moim debiucie nie miałam nawet zakwasów, więc w ostatniej chwili zdecydowaliśmy się jechać w Bieszczady, gdzie miałam wystartować w Rzeźniczku – 27 km po naprawdę trudnej trasie górskiej. 
 
W drodze w Bieszczady!
Do tych zawodów podeszłam z ogromną chęcią i pełna entuzjazmu po triathlonie w Sierakowie. Z profilu trasy wynikało, że pierwsze 20 km jest pod górę, więc starałam się na początku nie pędzić. W momencie kiedy zaczął się szlak (po ok. 2 km. drogi szutrowej), wpadłam w tzw. tramwaj i klęłam pod nosem, że Ci wszyscy ludzie tak wolno idą pod górę! W miarę możliwości wyprzedzałam innych, a kiedy się dało biegłam.
 
Niepewność przedstartowa...
Pierwsze 15 km biegło mi się świetnie, choć wychodziłam z siebie, żeby wyprzedzać innych, bo chwilami było bardzo wąsko i co chwilę się potykałam o korzenie i kamienie. Na 15 km zatrzymałam się, żeby uzupełnić bukłak na punkcie żywieniowym i w biegu zaczęłam jedno z trudniejszych podejść. Miałam wrażenie, że wchodzę po ścianie wspinaczkowej! Wyciągnęłam batona Chia i dzielnie wspinałam się dalej. Mimo, że straciłam sporo energii na tym podejściu, każdy kolejny podbieg pokonywałam znacznie szybciej, a w szczególności, gdy wybiła godzina 12:00, kiedy Iza wystartowała w biegu Rzeźniczątek! Próbowałam wtedy zadzwonić do Michała, ale byłam na podejściu przed Jasłem i mój telefon odpowiadał mi po czesku.
Z Kasią Rakietą!
I w końcu Garmin pokazał 21 km! Przypomniałam sobie mój półmaraton i pomyślałam sobie, że te 21 km po górach znacznie łatwiej mi przyszło! Dogoniłam dziewczyny z przodu i z radością im oznajmiłam, że mamy za sobą półmaraton. Ponieważ nie podeszły do tego tak entuzjastycznie jak ja, to je wyprzedziłam i pobiegłam dalej.

Zaczęły się zbiegi – bardzo ostre zbiegi. Dzięki obozybiegowe.pl poznałam technikę zbiegania, więc wyprzedziłam mnóstwo ludzi na ostatnich kilometrach. Niestety, po drodze zaliczyłam kilka kamieni i wiedziałam, że będę musiała się pożegnać przynajmniej z jednym paznokciem :/ To mnie też trochę spowolniło i moje marzenie o złamaniu 4 godzin się nieco oddaliło. Ale nie poddałam się i z myślą o Michale oraz Izie, pracowałam mocniej piętami, żeby oszczędzić przednią część stóp.

Po 4 godzinach i 7 minutach w końcu dotarłam do mety. Byłam przekonana, że ostatni kilometr trasy będzie płaski, a okazał się pagórkowaty, więc sporo energii dodała mi Kasia, która z medalem na szyi pobiegła ze mną końcówkę! Oczywiście, wykonałam kilka pompek i za plecami usłyszałam głos Michała – dość zdziwiony, bo spodziewał się mnie później :)
 
Paznokcie nie są, aż tak potrzebne :D
Teraz, Michał jest Rzeźnikiem, ja Rzeźniczkiem, a Iza Rzeźniczątkiem :)
BIESZCZADY!!!!!

środa, 14 stycznia 2015

Korona zdobyta, czyli maratony we Wrocławiu i Warszawie!


Oj brakowało mi ostatnio weny do pisania… I czasu w sumie też… Więc po strasznie długim okresie zbiorcze podsumowanie września, czyli maratonów w Wrocławiu i Warszawie.

WROCŁAW

Wrocław Marathon upłynął pod znakiem charytatywnego czelendżu z Krasusem :) Maniek twierdził, że nie dam rady na maratonie wrocławskim złamać 3:45 h! I ten czas przyjęliśmy za wartość graniczną. Za każdą sekundę szybciej Maniek wpłaca 10 groszy na konto Fundacji Synapsis w ramach #BiegiemNaPomoc, za każdą sekundę wolniej ja!! Koniec końców okazało się, że jednak miał rację… Podbudowany najlepszym moim startem w historii, czyli IWW i świetnym jak dla mnie wynikiem w Borównie byłem przekonany, że dam radę. Jednak nie dałem…

Jeszcze całkiem pewny w swoje możliwości...
  Pary w nogach starczyło mi do mniej więcej 22 km… Potem kilometry wpadały powyżej 6 min/km :( Czyli masakrycznie wolno! Sam nie wiem czemu aż tak mnie odcięło. Za cholerę nie mogłem przyspieszyć, więc koniec końców chciałem tylko dobiec w mniej więcej takim tempie jakie trzymałem. Łatwo nie było. Cholernie czułem brak długich wybiegań. Mała dygresja – według mnie było strasznie mało kibiców – nawet jak przebiegaliśmy przez wrocławski rynek kibiców było jak na lekarstwo. Od 38 km to już była walka z samym sobą i km powyżej 7 min/km… Koniec końców ukończony w 4:14 h. I teraz najśmieszniejsze! To mój drugi najlepszy czas w maratonie! Tylko 6 min lepiej, niż mój debiut w Palmie. A aż ponad 16 min gorzej niż moja życiówka z Krakowa. W Palmie to był mój debiut, nie miałem absolutnie ŻADNEGO doświadczenia na zawodach, byłem absolutnie słabiej wybiegany, a przebiegłem te osławione 42 km z uśmiechem na ustach! A później była już zawsze wielka walka z samym sobą…

Wbiegając na metę zobaczyłem przy barierkach moja Martę i tylko pokręciłem głową… Wiedziałem, że nie zrealizowałem zadania, które sobie postawiłem. Ale przedostatni punkt przed zdobyciem Korony został pokonany :) Została już tylko Warszawa!
 
Przeżuty i wypluty...
I jeszcze ostatnia dygresja a propos wrocławskiego expo. Nie mogłem znaleźć nigdzie jednej z mojej opasek CEP. Byłem przekonany, że została w szatni w Borównie, więc na expo chciałem kupić nowe. Niestety CEPów nie było. Pogadałem z chłopakami ze stoiska sklepbiegacza.pl, gdzie mógłbym takie kupić. Powiedzieli, że dziś to już nigdzie, ale nagle jeden z nich zapytał mnie jaki rozmiar opasek potrzebuję i gdy się okazało, że takie jak on ma to mi pożyczył swoje!!! Imaginujecie to sobie?!?!?! Bez żadnych wątpliwości obcy facet pożyczył mi swoje opaski jedynie na podstawie obietnicy, że po maratonie oddam!!! Jak dla mnie niesamowite :)

 

WARSZAWA

Do Warszawy śmignęliśmy z Martą w piątek po pracy! Dojechaliśmy bardzo późno, więc już na spokojnie w hotelu i szybko poszliśmy spać. Sobota minęła pod znakiem odbioru pakietów startowych.

 Tak pakietów w liczbie mnogiej :) Marta startowała w biegu na 5 km :) I na spotkaniu i wspólnym obiedzie z Pawłem. Potem było makaronowe spotkanie Smashing Pąpkins z Wybieganym jako kapitanem drużyny :) No i znów była powtórka z Wrocławia… Na początku biegło mi się niesamowicie. Gadałem troszkę po drodze z Groszkiem i Kasią z naszej drużyny. Po połowie znów zacząłem słabnąć. Energii dodała mi ilość kibiców w Wilanowie. To było naprawdę niesamowite! :) W międzyczasie dostałem mesa od Marty, że skończyła swój bieg na piątkę w czasie 26:46!!! W czasie biegu jeszcze nie umiałem tego przeliczyć, ale gdy sprawdziłem wracając do domu, że miała średnie tempo 5:17 to padłem! Bez żadnego przygotowania, biegnąc ze mną wcześniej tylko RAZ! Niedługo to ja będę starał się jej dotrzymać tempa :P

Aż w końcu długo wyczekiwany pą-punkt kibicowania z Krasusem jako głównym kibicem na 33 km :) Ile tam było pozytywnej energii i radości! Wprost niesamowite :) A więc nie mogło się obyć bez samojebki :D

Jest MOC!!!!
Końcówka to wspólny bieg z Wu z Biegam bo mnie ludzkość wkurwia, czyli konkurencyjno-zaprzyjaźnionego teamu :D Ale koniec końców nie podołałem tempu i plan by wbiec razem na metę spalił na panewce...

Warszawa ukończona w 4:27 h. Z kolosalnym wysiłkiem… Po przebiegnięciu mety znalazłem Martę i wyszliśmy na zewnątrz. Nie chciałem siadać by nie walczyć w czasie wstawania i w końcu powiedziałem, że idziemy. I w tym momencie zrobiło mi się mgliście przed oczyma, odrzuciłem butelkę z izo i szybko usiadłem. Tak to jeszcze po żadnym biegu nie miałem… Chwilę mi zajęło dojście do siebie… 

Z medalami :)
 Potem spotkanie z Pawłem i wspólny obiad na który też dotarli Krasusy :)


KORONA MARATONÓW POLSKICH ZDOBYTA!!!!! :) Jeden z celów na ten sezon zrealizowany :) A na chwilę obecną kończę z bieganiem maratonów. Na sezon 2015 nie mam zaplanowanego ani jednego :) Wolę się oddać trasom trailowym :)

piątek, 17 października 2014

Tri marzeń, czyli Enea Triathlon Borówno 2014!


Do Borówna miałem jechać tylko po fun z zawodów. Po fatalnym dla mnie Poznaniu nie liczyłem na nic. Chciałem się dobrze bawić, spotkać ze znajomymi i ukończyć te zawody. Co prawda czułem, że potrzebuje choć jednego dobrego występu w tri na koniec sezonu (bo zgodnie z planem poszedł mi tylko Sieraków), a IWW lekko rozbudziła mój apetyt, ale wciąż zdania nie zmieniłem! Jadę po fun i tyle! Ale, że coś się ze mną dzieje zauważyłem już na odprawie dzień wcześniej! Przyśpieszony oddech, odczuwalne napięcie, początki buzującej adrenaliny… Oj Robaczku, chyba jednak nie będzie to taki lajtowy start, jak przypuszczałeś… Na odprawie jesteśmy w czwórkę, razem z Martą i Krasusem z NKŚ. Po odprawie jedziemy zapakować szosy do strefy zmian w Borównie i każdy w swoją stronę. 

 
Kładziemy się spać nie tak znów wcześnie, bo dopiero przed północą. A w nocy stało się coś, co nie dzieje się nigdy! Obudziłem się o 3:30 i nie mogłem zasnąć. Co do cholery, sobie myślę. Najadłem się, piwo na dobry sen wypiłem. Zresztą przy moim śnie w tym samym pokoju może kombajn pracować i nic mnie nie budzi! Więc o co chodzi? Do samego ranka miałem już strasznie szarpany sen i budziłem się średnio co 45 minut!

W końcu czas się podnieść z łóżka! Wciągam śniadanie, po raz ostatni sprawdzam, czy w worku na piankę mam wszystko, co mi potrzebne na start i ruszamy. Po drodze zatrzymujemy się na stacji i kupujemy kawę. Do Borówna docieramy później niż mieliśmy, ale wciąż z bezpiecznym zapasem czasu. Tym razem sławetne poznańskie 22 minuty nie będą miały miejsca :P Odnoszę numer startowy do worka w strefie zmian i szykuję resztę ciuchów!

Cholera, gdzie są moje skarpetki! 


 Szukam wszędzie i nie ma! Szybka decyzja, że mamy dosyć czasu, by przelecieć się do samochodu, czy tam nie zostały. Na szczęście są, wracamy i czas szybko wciągać piankę. Szykuję wszystko co potrzeba do pływania i CHOLERA, gdzie jest chip!!!! Przecież jeszcze rano był w tym worku, miałem go w ręce, a teraz wyparował! Do startu około 10 minut, a ja jestem w… Lepiej nie mówić gdzie… Marta przeszukuje po raz kolejny wszystkie nasze rzeczy, a ja szybko wciągam dół pianki i lecę na plażę pogadać z orgami. Dopadam wolontariusza i pytam o sędziego głównego, ale on nie wie gdzie jest i wskazuje mi orga. Podbiegam do niego, tłumaczę co i jak, a on mówi bym chwilę poczekał. Poszedł się podpytać i jak wrócił okazało się, że nie ma opcji bym dostał chip zapasowy. Mogę startować sam dla siebie, a czas ewentualnie spiszemy z garmina. W tym czasie podchodzi Maniek i tłumaczę mu co i jak. Ale nie ma to tamto. I tak chciałem tylko ukończyć, więc jak nie będę nawet klasyfikowany, to nic się nie stanie! Zakładam czepek i okulary, buziak przedstartowy od Marty i ustawiam się gdzieś na końcu!

SWIM

W końcu start! Podziwiam, jak czołówka rzuca się do wody! 


 Ja sobie spokojnie wchodzę, nalewam wody do pianki i zaczynam płynąć. Na początku kawałek moją pseudo-żabą i przechodzę do kraula. I tak sobie płynę i się zastanawiam, czemu cały czas ktoś koło mnie jest… W zeszłym roku już po chwili płynąłem zupełnie sam, a tu cały czas płynę obok innych! Chyba jednak treningi poskutkowały :) Do pierwszej bojki mniej więcej się trzymam tej samej ekipy. Pierwszą bojkę opływam żabką i daję do drugiej. I tu włączył mi się mój wewnętrzny turysta! Postanowiłem sobie pozwiedzać! A tu raz w prawo, a tu znowu w lewo, a tu znowu w prawo! Zastanawiam się, ile ja metrów nadrobiłem na tym etapie… W końcu druga bojka, opływam i do brzegu! W Borównie są 2 pętle pływackie na HIM i po każdej trzeba wyjść z wody i obiec bojkę na brzegu. Więc płynę do brzegowej bojki i widzę, że się do kogoś zbliżam. Wbijam się między dwóch innych pływaków i ich wyprzedzam środkiem. Ja wyprzedzam na etapie pływackim! Co z tego, że płynęli tak samo kiepsko, jak ja! Wiadomo, że mój kraul należy do tych z gatunku ciut gorszych niż fatalne, ale mimo wszystko daje mi to dużo satysfakcji :) Wybiegam z wody, kątem oka zauważam Martę i jej machnąłem. Podobno minę miałem wtedy nie za ciekawą… 

 
Druga pętla.




Znów do pierwszej bojki i cały czas płynę koło gościa-w-zielonej-piance. Co chwilę jestem równo z nim, ale z racji tego, że wciąż zwiedzam borówieński akwen, to co chwilę mi odchodzi… Opływam pierwszą bojkę wściekły na siebie i czas na drugą. Zmieniam sposób nawigacji. Co sześć ruchów ręką, czyli co drugi oddech wynurzam głowę, by się namierzyć. I przynosi to rezultaty. Do drugiej bojki go gubię. Opływam drugą już kraulem i do mety pływania! Widzę gościa przed sobą! Oj daleko on jest! Od dłuższego czasu mam w głowie plan, by od tej ostatniej bojki dawać ile fabryka dała. Ręce mi się już dzisiaj do niczego nie przydadzą! Przyśpieszam, ale wciąż staram się kontrolować, gdzie płynę! Zaczynam szybko czuć to przyspieszenie! Wyszedłem poza moja strefę komfortu w pływaniu! Krew zaczyna szybciej krążyć, czuję każde uderzenie serca, każde zanurzenie rąk do wody przybliża mnie do celu pościgu. Wiem to, czuję to! Czuję opływającą mnie wodę! Tylko czy starczy mi dystansu, by go wyprzedzić? Pomimo wysiłku, jaki wkładam w ten ostatni etap, płynie mi się rewelacyjnie! Nagle widzę jego nogi!!! Mam gościa :) Odbijam ciut na lewo, jeszcze tylko kilka pociągnięć i tuż przed końcem pływania go wyprzedzam! Moje malutkie, osobiste zwycięstwo! Wypadam z wody i łapię oddech w biegu. Rozpinam piankę, ściągam oksy i czepek i biegnę do T1. 


 Tuż przed wejściem do strefy widzę Martę. Podbiegam, daję buziaka i wpadam do strefy!

T1.

W Borównie nie ma skrzynek tylko są worki zostawiane na wspólnych wieszakach! Dobiegam do mojego, ściągam piankę, wyciągam wszystko z worka. Zakładam skarpetki i SPD-ki, oksy, czapkę, wrzucam piankę do worka, zakładam pas startowy i cholera coś mi się przy nim majta! MÓJ CHIP! Skubany przyczepił się do pasa, gdy go rano odnosiłem do worka. No sam nie wierzę. Biegnę do szosy i już razem biegniemy do wyjścia ze strefy. Zagaduję z wolontariuszami o sytuacji z chipem. 




Wskazują mi osobę odpowiedzialną za pomiar czasu, a ona mówi, że mam ruszać dalej! To jedziemy :)

BIKE




 Zaczynam kręcić i dziury. Przez rok już zapomniałem, że ta dojazdówka do Borówna za gładka to nie jest… Pokonując zakręt 90 st. w kierunku Kotomierza znów powtarza się historia ze Szczecina i wciskam „lap” o lemondkę i cudownym zbiegiem okoliczności jestem w T2. Seriously? Restartuje garmina, przełączam tylko na bike i jadę dalej. Nawrót przy beczce i w kierunku Bydgoszczy. Jedzie mi się naprawdę dobrze. Co jakiś czas kogoś wyprzedzam. Trzymam średnią ciut poniżej 32 km/h, czyli jak na mnie i mega małą ilość treningów rowerowych w tym sezonie jest bomba :) Przejeżdżam przez kładkę i szukam miejsca, gdzie w zeszłym roku ciągle sikałem! W końcu jest, ale nie tym razem :P Dojeżdżając do Myślęcinka na dość długiej prostej z daleka widzę Martę i zaczynam jej machać. 

 
Śmigam obok i po chwili zaczyna się podjazd. Plusem pisania relacji po takim czasie jest brak emocji i umiejętność zachowania dystansu. Minusem, że się nie pamięta szczegółów… Wyprzedzam kogoś na podjeździe, ale nie pamiętam, ile osób. 


 Dalej w kierunku Borówna. Średnia mi się nie zmienia i tak sobie równo sunę. Wciągam żele i trochę batonów, by zapchać brzuch. Borówno, pepsi i dalej w drogę. Dojeżdżając do Bydgoszczy na drugiej pętli nie widzę Marty, więc się domyślam, że poszła szukać miejsca do kibicowania na bieg. Dojazd do Borówna już zaczynam odczuwać, ale jeszcze jest ok. Natomiast na końcu pętli z Borówna do Bydgoszczy już mega odczuwam brak długich wyjeżdżeń… Nogi mnie bolą. Plecy mnie bolą. Ale tym się nie martwię. Musi boleć, skoro nie trenowałem. Martwi mnie gwałtowny spadek średniej… Na ostatnim kawałku spadło mi z prawie 32 km/h do 31.3 km/h. I gdybym na rowerze kończył, to bym się nie martwił tylko wypruł żyły i docisnął! Ale ja sobie jeszcze pobiegać dzisiaj muszę… W końcu Bydgoszcz. Wpadam do T2. Wolontariusz bierze ode mnie rower.

 

T2



Dopadam do wieszaków. 





Szybko ściągam swój worek i zaczynam się przebierać. To co zawsze. Kask zmieniam na czapkę, SPD-ki na Brooksy, oksy rowerowe na pą-oksy. Gdzieś tam docierają do mnie okrzyki Marty i Sylwii, które tu dotarły. 


 Dodaje mi to sił i wybiegam z T2.

RUN

Od początku biegnie mi się świetnie. 


 Tempo około 5 min/km i chwila refleksji. Przypomnij sobie, jak w zeszłym roku porwał cię początkowy flow, a potem zdychałeś w tempie 7 min/km. Stopuje się, mimo że mam ochotę pocisnąć. Wiem, że tak trzeba! Jednak z ilością startów przychodzi jakaś mądrość :) Poszczególne km wpadają w okolicy 5:30. Marta z Sylwią robią taki doping, że to jest niesamowite!!!! 6 km wpada jako najszybszy na trasie  w tempie 5:16. 

 
Kończę pierwsze kółko okrążeniem na stadionie i czuje się niczym młody bóg :P Ale na drugim zaczyna mnie łapać kryzys… Myślę sobie byle do punktu odżywczego, gdzie wciągnę żel.


Do punktu dobiegam, żel zjadam i dalej w drogę, a tu niespodziewanie Marta z Sylwią! Oj ile mi to sił dodało!!! Wracam do swojego tempa i 12 w 5:48 i zaczynam przyspieszać! Znów czuje ten flow! Niesie mnie jakaś niesamowita siła! Wyprzedzam coraz to kolejnych zawodników! Miga mi Mateusz, który też przyjechał mi kibicować :) Zaczynam 3 i ostatnie kółko! Wizja złamania 6 godz jest już coraz bliższa! 16, 17 i 18 km niczym w zegarku dokładnie w 5:41. W Myślęcinku mijam Martę i Sylwię. A dopiero później nachodzi mnie refleksja, jak one chcą zdążyć na metę… Mijam ostatni raz punkt żywieniowy. Wyprzedzam dwóch zawodników, ale oni nie odpuszczają tylko zaczynają mi siedzieć na plecach… 


Przyspieszam i kolejny km w 5:21. Wciąż słyszę ich kroki za sobą, czuję na plecach ich oddech, ale za cholerę nie chcę dać się wyprzedzić! Cały czas jestem z przodu. Wybiegamy z parku, już tylko most i prawie prosta do mety! Przed mostem mnie wyprzedzają. Rozumuję sobie chwilę, że nie ma sensu teraz się szarpać. Trzymam ich tempo, a na zbiegu z mostu atakuję i ich wyprzedzam! Według endo końcówkę biegłem poniżej 4 min/km. Na ostatnim zakręcie do mety mijam jeszcze jednego zawodnika i finiszuję w zawrotnym tempie 3:31!!! 






JEST META! JEST ZŁAMANE 6 GODZIN! UDAŁO MI SIĘ :) Czas na mecie 5:56:30 :)



Przebiegam linię mety.



 
Ktoś wręcza  mi medal, ktoś koszulkę finiszera, ktoś zdejmuje chipa. Szczerze mówiąc niewiele z tego do mnie dociera… Przetaczam się przez strefę w kierunku leżaków i siadam. I siedzę tak pewnie z dobre 5 minut, zanim się ogarnąłem, że czas poszukać najbliższych. Podnoszę się nie bez wysiłku i opuszczam strefę. Rozglądam się i pierwszego widzę Mańka! Gratuluję mu złamania 5!!! Chwalę się złamaniem 6 i słyszę, że w końcu mam czas jak facet :P

Tak smakuje złamanie 6 godzin! I piwo dostarczone na metę :P
Zauważam moich rodziców, a w tym samym momencie pojawiają się Marta z Sylwią, które - dobrze myślałem - nie miały szans zdążyć na finisz! Nawet pomimo tego, że łapały stopa z Myślęcinka do Bydgoszczy :P

Fejm w lokalnych mediach :P
Cholera jak ja potrzebowałem tego startu! Poza początkiem sezonu w Sierakowie, żaden tri-start mi nie wyszedł tak, jakbym chciał. Potrzebowałem tego dla podtrzymania własnych morali. I kurde udało się :) 

Z najgłośniejszą kibicką :D
Pomimo źle spędzonego czasu przygotowań, problemów z chipem i braku snu przed udało się! To był mój dzień! I nic nie mogło mnie powstrzymać! Rzadko kiedy są starty, gdzie pomimo przeciwieństw wszystko się układa! A to był jeden z nich! Żal mi się żegnać z tri-sezonem, bo kocham ten sport. Ale teraz czas na zdobycie korony maratonów! Wrócę za rok silniejszy, szybszy i jeszcze bardziej zmotywowany!!! :)


SPRZĘT:
PŁYWANIE: pianka Blueseventy Reaction
ROWER:
CROSS Vento 3 po lekkich modyfikacjach + opony Conti 4000S
BIEG:
Buty Brooks Pure Flow
Okulary Solano z tri w Borównie i czapka Nike
STRÓJ:
ZOOT + kompresy CEP + Garmin 310
ODŻYWIANIE:
Rano owsianka.
Zestaw Powergym, czyli przedstartówka ENERGYPLUS na 40 min przed startem, ISOPOWER w bidonie na rowerze + POWER BOMB + do tego żele AGISKO na rowerze + woda do ich popicia.